ATRAKCJE

Samolot-amfibia Super Petrel
Super Petrel, a dokładniej model Super Petrel 100, to brazylijski, dwupłatowy, dwumiejscowy wodnosamolot ze śmigłem w układzie pchającym.

Został początkowo zaprojektowany we Francji w 1983 r. jako jednopłat z silnikiem 40 konnym. Pierwszy lot odbył w 1986 roku. Po serii modyfikacji firma SMAN kupiła do niego prawa i rozpoczęła produkcję seryjną zestawów do samodzielnego montażu. Sprzedała ich około 100 szt. W 1996 r. prawa przejęła brazylijska firma EDRA Aeronautica i rok później mocno przeprojektowała model zmieniając mu nazwę na Paturi. W 2001 dalszy rozwój projektu zaowocował nową konstrukcją o nazwie „Super Petrel 100” i to jest właśnie bohater naszych pokazów.

Do 2007 roku wyprodukowano ich ponad 200 egzemplarzy.

W 2008 roku nastąpił dalszy rozwój konstrukcji, która od tej pory zyskała nazwę Super Petrel LS.



Van`s RV-12 – pierwszy raz na MAS
Van`s RV-12 to amerykański, dwu-miejscowy, jednosilnikowy, dolnopłat. Sprzedawany zarówno jako gotowy do lotu ale także w częściach do samodzielnego montażu. I tu się zaczyna jego ciekawsza część historii tego konkretnego modelu, który będzie u nas gościł.

Samolot Van`s RV-12 pilotuje zawodowy muzyk, wychowywanym od dziada pradziada w muzycznej rodzinie. Jest absolwentem warszawskiego Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina, który ukończył w specjalności organy kościelne. Zawodowo zajmuje się także technikami realizacji dźwięku oraz filmu. Nagrodzony prestiżową statuetką "Fryderyk" za realizację nagrania muzyki renesansowej. Jego matka była śpiewaczką operową, a ojciec pianistą.

A Pasją Piotra było zawsze też lotnictwo. Po zrobieniu licencji pilota w Aeroklubie Warszawskim, pomimo niedowierzań i pobłażliwych uśmiechów muzycznej rodziny oraz znajomych, postanowił samodzielnie zbudować swoje prawdziwe skrzydła.

Budowa samolotu trwała 5 lat. Do jego budowy użyto blisko 10 000 nitów oraz kilku tysięcy różnych elementów i części. Samolot Van`s RV-12 jest obecnie jedynym egzemplarzem zarejestrowanym i latającym w Polsce. Całkowite koszty budowy tego samolotu zmieściły się w zakresie kosztów zakupu dobrego samochodu.



Remos G3 Mirage w formacje z 3Xtreme – pierwszy raz na MAS
W pokazie w zwartej formacji zaprezentują się samoloty Remos G3 Mirage i 3Xtreme. O samolocie 3Xtreme, bliźniaczej konstrukcji, piszemy więcej poniżej.

Natomiast Remos G3 Mirage to jedyny z trzech lub czterech samolotów które są w stanie lotnym w Polsce, w kraju gdzie zostały skonstruowane przez inż. Jerzego Cisowskiego i były produkowane przez firmę Remos z Bielska Białej. Zdecydowanie więcej egzemplarzy lata na zachodzie Europy i w USA.

Konstrukcja: samolot posiada strukturę skorupową, częściowo przekładkową, z epoksydowego kompozytu z włókien szklanych, węglowych i aramidowych.

Protoplastą G-3 jest EOL z którego powstawały kolejno GRMINI, 3xtrim, i Remos Mirage G-3. Obecnie produkcja została przeniesiona z Bielska Białej do Niemiec. Samoloty wyposażone są w spadochronowy system ratunkowy Magnum Spid 450.



TS-8 Bies
TS-8 Bies – polski samolot szkolno-treningowy, produkowany w zakładach PZL, używany w lotnictwie polskim od 1957 do lat 70.

Samolot został skonstruowany w oparciu o zapotrzebowanie na nowoczesny samolot szkolno-treningowy z trójkołowym podwoziem z kołem przednim, dla szkolenia pilotów samolotów odrzutowych, które w tym czasie stawały się podstawą lotnictwa polskiego. Miał on zastąpić przestarzałe samoloty Junak 3 ze stałym podwoziem i szybsze, lecz z podwoziem klasycznym Jak-11. Głównym projektantem był doc. inż. Tadeusz Sołtyk, stąd oznaczenie: „TS”. Prace rozpoczęły się w 1953 roku, pierwszy prototyp został oblatany 23 lipca 1955 roku. W 1957 roku prototyp pobił trzy międzynarodowe rekordy w tej klasie – pułapu, szybkości i odległości samolotów.

Przybędzie do nas dzięki uprzejmości jego właściciela Jana Borowskiego i fundacji Zabytki Polskiego Nieba.



3Xtrim 550 Trainer
3Xtrim jest dwumiejscowym, jednosilnikowym zastrzałowym górnopłatem o konstrukcji w pełni kompozytowej o budowie przekładkowej. W większości zastosowano włókno węglowe. Kabina samolotu wzmocniona, ogrzewana, wentylowana i wyciszona. Drzwi do kabiny otwierają się do góry. Samolot został również wyposażony w balistyczny system ratunkowy.

Polski samolot, produkowany od 1996 do 2014 r. w Bielsku-Białej przez 3Xtrim Aircraft Factory, w 3 wersjach:
- 450 Ultra (ULA – Ultra Light Aircraft)
- 495 Ultra+ (AULA – Advanced Ultra light Aircraft)
- 550 Trener (VLA – Very Light Aircraft)

Masa własna to zaledwie ok. 300 kg (w zależności od wyposażenia. Prędkość maksymalna dla wersji Ultra wynosi aż 216 km/h, prędkość przelotowa 180 km/h a prędkość minimalna (przeciągnięcia) to 70 km/h.

Samolot ze względu na swoje właściwości bardzo chętnie wykorzystywany do latnia rajdowego i precyzyjnego. Na samolocie 3Xtrim (SP-YEX) Krzysztof Wieczorek zajął w 2004 1. miejsce w XVI Mistrzostwach Świata w Lataniu Precyzyjnym i w załodze z Krzysztofem Skrętowiczem 3. miejsce w XIV Mistrzostwach Świata w Lataniu Rajdowym.



M28 Bryza
PZL M28 Skytruck/Bryza – opracowane i produkowane w PZL Mielec modyfikacje radzieckiego samolotu pasażersko-transportowego An-28, produkowanego na licencji. Pierwsze seryjne samoloty An-28 zostały wyprodukowane w 1983 roku, a ZSRR zamówił 1200 samolotów tego typu. Wyprodukowano około 180 sztuk z powodu anulowania pod koniec lat 80 XX w. tego zamówienia.

W związku ze zmianą sytuacji geopolitycznej w latach 90., Rosja odwołała zamówienia. Z kolei rynki zachodnie oczekiwały produktu o wyższej jakości. Obawy budziły również radzieckie silniki TWD-10. Wszystko to skłoniło biuro konstrukcyjne WSK PZL-Mielec do zaprojektowania nowej wersji samolotu z użyciem zachodnich silników Pratt & Whitney Canada PT6A-65B. Maszynę oblatano latem 1993 roku. Pierwotnie samolot miał się nazywać An-28PT Piryt, ale ze względów marketingowych porzucono oznaczenie biura konstrukcyjnego Antonowa (An). Ostatecznie maszynie nadano nazwę M28 Skytruck.

W Polsce opracowano również dla lotnictwa Marynarki Wojennej wersje dla ratownictwa i rozpoznania morskiego z radarem poszukiwawczym pod kadłubem i radarem meteorologicznym oznaczoną jako An-28B1R (oznaczoną również jako An-28RM Bryza) oraz transportowo-desantową – dostosowaną do zrzutu ładunków w locie przez tylne drzwi ładowni.



Para myśliwców Su-22
Sukhoi Su-22. Tak naprawdę, nazwa wersji eksportowej Su-17. Radziecki, jednoosobowy samolot myśliwsko bombowy o zmiennej geometrii skrzydeł. Posiada hermetyzowana kabinę oraz fotel pilota katapultowany.

Ważący ponad 10 ton, o maksymalnej masie startowej prawie 20 ton, potrafiący zabrać na pokład do ponad 4 ton uzbrojenia, jednosilnikowy samolot potrafi rozpędzać się do prędkości prawie 2’000 km/h z maksymalną prędkością wznoszenia 230 m/s. Jego prędkość minimalna to aż 265 km/h.

Wszedł do służby w 1970 roku. Obecnie używany jest przez 5 państw: Polskę, Angolę, Syrię, Wietnam i Jemen. Polskie lotnictwo było jedynym, poza krajem producenta, użytkownikiem samolotu w Układzie Warszawskim.

Pierwsze 6 egzemplarzy Su-20 trafiło do Polski w 1974 roku. 22 lipca tegoż roku zostały zaprezentowane na defiladzie w Warszawie z okazji XXX-lecia PRL.



American Champion 8GCBC Scout – pierwszy raz na pokazach w Polsce
Co roku mamy przyjemność uraczyć Państwa czymś nowym wśród wodnosamolotów.

W tym roku jest to American Champion 8GCBC Scout, dwu-osobowy zastrzałowy, jednosilnikowy górnopłat, zaprojektowany w 1974 r. i produkowany początkowo przez firmę Bellanca Aircraft Corporation a następnie od 1990 r przez American Champion Aircraft Corporation.

Chętnie użytkowany w miejscach mało dostępnych gdyż charakteryzuje się właściwościami STOL (Short Take-Off and Landing) czyli bardzo niewielką ilością przestrzeni niezbędną do wylądowania/wystartowania.



MiniFox’y – po raz pierwszy na MAS w formacji 2 samolotów
Eurofly MiniFox – jednoosobowy, jednosilnikowy górnopłat produkcji włoskiej firmy Eurofly srl. To nowa filozofia latania, nowa koncepcja zrodzona ze słowa minimalizm. Waży zaledwie 115 kg. Posiada bak o pojemności zaledwie 15l. Dzięki takiej konstrukcji wystarczy mu do startu/lądowania już 70/75m. Wygląda na dość filigranową, kruchą konstrukcję ale jest w stanie znieść obciążenia +6/-4 G.

Wykorzystuje 35-konny silnik Cisco Motor 250 cc, który dzięki zastosowaniu śmigła Helix osiąga siłę ciągu 90 kg. Maksymalna moc startowa to 230 kg.

Po raz pierwszy będzie można obejrzeć te samoloty na Mazury AirShow w locie w parze.



Lockheed C-130 „Herkules”
Na naszych pokazach zagości największy polski samolot transportowy Lockheed C-130 „Herkules. Samolot przybędzie z 3. Skrzydła Lotnictwa Transportowego w Powidzu.

Jest to najdłużej, nieprzerwalnie produkowany (ponad 50 lat) wojskowy transportowy samolot. Pomimo iż jego maksymalna masa startowa przekracza 70 ton a na swój pokład może zabrać ponad trzydzieści ton ładunku, 92 pasażerów lub 74 rannych z pięcioma zespołami medycznymi, może operować z nieutwardzonych pasów startowych z drogą rozbiegu o długości niewiele przekraczającej 400 m (przy masie 36’300 kg). Mógłby zatem bez kłopotu wylądować i wystartować z naszego aeroklubowego lotniska EPKE. Zresztą jest to największy i najcięższy samolot jaki potrafi wylądować na lotniskowcu.

A my będziemy mieli szansę go obejrzeć na Mazury AirShow. I to w oba dni pokazów.



Ultralekki śmigłowiec YoYo – pierwszy raz na MAS
Pełna jego nazwa to Aero Eli Servizi Yo-Yo 222. W skrócie zazwyczaj nazywany YoYo.

Projekt YO-YO rozpoczął się we Włoszech, w latach 90., w okresie dużego zainteresowania dziedziną sektora ultralekkiego, w którym brakowało funkcjonalnego dwumiejscowego śmigłowca.

W wyniku rozwoju YO-YO, zastosowano rozwiązania podobne do statków powietrznych wyższej klasy. Zgodnie z filozofią przejrzystości i przejrzystości, na życzenie wszystkie elementy śmigłowca mogą być wykonane z widocznego włókna węglowego.

Napędzany chłodzonym powietrzem silnikiem Lycoming O-320 o mocy 172 KM, pozwala mu przemieszczać się z prędkością przelotową 173 km/h na odległość do 690 km.



Piper Team – pierwszy raz na MAS
W zeszłym, 2018 r. na Mazury AirShow pojawił się Piper Cub L4H Grasshooper. I publiczności i nam i pilotowi tak się spodobało, że postanowili przylecieć całym zespołem.

Od razu prostujemy, że nie będzie to tak duży team, jak na powyższym zdjęciu. Będą to 3 samoloty ale ponieważ będzie to ich debiut, to po prostu nie mamy jeszcze ich zdjęć.

Dwa z tych samolotów, to Piper Cub L4H, jednosilnikowe, dwumiejscowe górnopłaty zastrzałowe o konstrukcji mieszanej. Ten typ samolotu karierę wojenną zaczął od listopada 1942 roku udziałem w operacji „Torch” – lądowaniu alianckich oddziałów w Afryce Północnej.

Z końcem lat czterdziestych Polska zakupiła 141 Piperów, z których zarejestrowano 127. Stosowano je głównie w aeroklubach do szkolenia i treningu pilotów, część użytkowano jako maszyny dyspozycyjne, po kilkanaście samolotów przebudowano na wersję sanitarną i rolniczą. Do połowy lat pięćdziesiątych większość „Kubusiów”, jak je żartobliwie nazywano, skasowano pod pretekstem standaryzacji sprzętu.

Trzeci to również Piper Cub ale model J-3. Główna różnica między nimi jest tylko taka, że J3 były oznaczane samoloty cywilne a L4H samoloty wojskowe.



Wodnosamolot Lake Buccaneer L4-200
Czteromiejscowy, lekki, amerykański samolot ze śmigłem pchającym, zamontowanym nad kadłubem.

Buccaneer znaczy Pirat. A ten konkretny pirat ma na imię Stellawinx. A Stella to fikcyjna postać serialu animowanego Klub Winx. Jest księżniczką Solarii, wróżką świecącego słońca, urodziła się 18 sierpnia a jej znak zodiaku to Syrena. Tak, na nas też to zrobiło wrażenie.



Mi-2 z 49. Bazy Lotniczej – w wersji wojskowej pierwszy raz na MAS
Mi-2 (ros. Ми-2, oznaczenie NATO Hoplite) – średni śmigłowiec wielozadaniowy, wyposażony w 2 silniki o mocy ok. 420 KM każdy. Zaprojektowany przez radzieckie biuro konstrukcyjne Michaiła Mila, produkowany seryjnie jedynie przez zakłady WSK Świdnik. Mi-2 był jedynym śmigłowcem konstrukcji radzieckiej nigdy nie produkowanym seryjnie w ZSRR.

W wyniku rozmów pomiędzy Polską a ZSRR w roku 1965 rozpoczęto produkcję śmigłowców w WSK Świdnik a zakończono w roku 1985. W Świdniku planowano nadać nowej maszynie oznaczenie SM-3, co było oczywistą kontynuacją SM-1 i SM-2. Jednakże ZSRR zażądał utrzymania oryginalnego nazewnictwa.

Przez 20 lat wyprodukowano blisko 5500 maszyn, w wielu wersjach specjalistycznych. Do przewozu osób i ładunków (Mi-2T i Mi-2P), wariant rolniczy do rozpylania pestycydów (Mi-2R), wariant szkoleniowy (Mi-2Sz/Mi-2U), wariant sanitarno ratowniczy (Mi-2SR), wariant ratownictwa morskiego (Mi-2RM), wariant ratownictwa lądowego (Mi-2RL), wariant do minowania narzutowego (Platan), wariant do stawiania zasłon dymnych, wariant do rozpoznawania skażeń, wariant policyjny, wariant retransmisyjny dla TVP, wariant polarny dla PAN, wariant do pomiaru promieniowania elektromagnetycznego i inne.

Mimo przestarzałej konstrukcji, śmigłowce Mi-2 wykorzystywane są w wielu państwach do dnia dzisiejszego.



AH-64 Apache - tylko na Mazury AirShow
Śmigłowiec szturmowy amerykańskiej armii, w konfiguracji siedzeń tandem (jeden pilot za drugim) przeznaczony do zwalczania broni pancernej i wspierania oddziałów lądowych. Bezpośredni następca kultowego Bell AH01 Cobra. Został opracowany w latach 1972-1976 przez Hughes Helicopters, przejęty następnie przez McDonnell Douglas. Pierwszego oblotu dokonano w 1975 r. ale sam kontrakt na produkcję został podpisany dopiero w 1982 r. a pierwszy egzemplarz zszedł z linii produkcyjnej w 1983 r.

W Armii Amerykańskiej używane są dwa główne modele AH-64: AH-64A i AH-64D. Wersje B i C były także wyprodukowane, jednak nigdy nie weszły do służby. Powstało wiele wersji eksportowych. Jedyną wersją produkowaną poza USA jest brytyjski Westland WAH-64 – licencyjna wersja AH-64D z kilkoma ulepszeniami.

Charakterystyczne zakończenie nosa – to czujniki przechwytywania celów (detekcji, identyfikacji i lokalizacji) oraz obserwacji nocnej.

Urządzenie, które widać ponad wirnikiem, to wprowadzony w wersji D zaawansowany radar AN/APG-78 Longbow potrafiący śledzić jednocześnie 128 celów. Zintegrowany z radio modemem pozwala w sposób natychmiastowy współdzielić informację o celach z innymi Apachami oraz jednostkami naziemnymi np. automatycznie naprowadzając ich ogień. A jego położenie ponad wirnikiem pozwala to robić jednocześnie samemu będąc schowanym za przeszkodą terenową.

U nas pojawi się najnowocześniejsza wersja AH-64E.



Ultralekki AK1-3 – pierwszy raz na MAS
Śmigłowiec FLYARGO AK1-3 to ultralekki dwuosobowy śmigłowiec tłokowy produkcji ukraińskiej. Zaprojektowany przez ukraińską firmę DB Aerocopter we współpracy z ASTC Antonov, OJSC Motor‐Sich i Kharkov Aviation Institute.

Silnik Subaru EJ25 zasilany paliwem samochodowym Pb95, którego zużycie w locie z prędkością przelotową 160 km/h wynosi 25 - 30 litrów na godzinę.

Kabina ma szerokość 1350 mm na poziomie ramion i zapewnia wygodne miejsce dla dwóch osób. Po demontażu łopat przez 2 osoby w czasie 10 minut, śmigłowiec mieści się w dużym garażu.



Wodnosamolot Piper PA-18-150
Ponieważ nasze pokazy mają miejsce w tak rzadko spotykanych dla pokazów lotniczych okolicznościach, to oczywiście nie może zabraknąć wodnosamolotów. Jednym z nich będzie Piper PA-18-150 Super Cub. Pewnie dla naszych stałych bywalców niezbyt duże zaskoczenie ponieważ ich właściciele – przesympatyczna para z Niemiec od kilku lat rok w rok są atrakcją Mazury AirShow. I wygląda na to, że zarówno dla nas jak i dla nich, to znajomość na którą czeka się cały rok.



Kaman S2-HG Super Seasprite – pierwszy raz na MAS
Kaman SH-2G Super Seasprite – amerykański, pokładowy morski śmigłowiec wielozadaniowy, wyposażony w dwa silniki General Electric T-700-GE-401/401C o mocy 1’747 KM każdy.

Stanowił wersję rozwojową śmigłowca SH-2F Seasprite. W latach 60. XX wieku ze względu na rozwój sił podwodnych ZSRR mogących poważnie zagrozić NATO, w Stanach Zjednoczonych podjęto decyzję o opracowaniu śmigłowca przeznaczonego do walki z okrętami podwodnymi.

Zgodnie z pierwotnymi założeniami miał to być śmigłowiec operujący z krótkokadłubowych fregat typu Oliver Hazard Perry oraz fregat typu Knox, czyli z jednostek, które miały za małe pokłady dla śmigłowców SH-60 Seahawk. Został wyposażony w aparaturę specjalistyczną: radar do wykrywania obiektów nawodnych, detektor anomalii magnetycznych (MAD), zasobnik boi akustycznych, system wykrywania emisji elektromagnetycznej (ESM) i uzbrojenie przeciw okrętom podwodnym w postaci dwóch samonaprowadzanych torped.

Po zakończeniu zimnej wojny marynarka wojenna USA została zredukowana, wobec czego rozpoczęto wycofywanie fregat typu Oliver Hazard Perry oraz typu Knox, a z nimi śmigłowców SH-2F i SH-2G. Skutkiem tego było poszukiwanie nowych użytkowników wycofanych śmigłowców. W ten sposób SH-2G trafiły na wyposażenie Egiptu, Australii, Nowej Zelandii i Polski. W tym roku w prezentacji dynamicznej na pokazach cywilnych do obejrzenia tylko na Mazury AirShow.



W-3WARM Anakonda – pierwszy raz na MAS
W-3WARM Anakonda to śmigłowiec polskiej konstrukcji, powstały na bazie W-3 Sokół z zakładów PZL Świdnik S.A. Maksymalna prędkość przelotowa to 235 km/h . Prędkość wznoszenia 8,5 m/s, a jego maksymalny zasięg to 730 kilometrów.

Anakonda służąc w ratownictwie morskim jest przystosowana do awaryjnych lądowań na wodzie dzięki specjalnym nadmuchiwanym pływakom. Śmigłowce te zostały również odpowiednio zmodernizowane, a dzięki odpowiedniemu sprzętowi Anakonda jest w stanie bać udział w akcjach ratowniczych zarówno w dzień, jak i w nocy, na wodzie oraz na lądzie. W-3WARM na swoim pokładzie posiada między innymi kamerę termowizyjną czy oświetlenie pozwalające na używanie gogli noktowizyjnych. W skład załogi Anakondy może wejść do 5 osób (dwóch pilotów, technik, lekarz oraz ratownik). W czasie jednej akcji ratunkowej załoga może zabrać na pokład do 8 rozbitków.

Na Mazury AirShow będziecie mieli okazję zobaczyć pozorowaną akcję ratunkową powadzoną przez załogę z 43. Bazy Lotnictwa Morskiego, która każdego dnia jest gotowa nieść pomoc.



Thorp T-18 i Johan Gustaffson – po raz pierwszy na MAS
Thorp T-18 to dwumiejscowy, jednosilnikowy dolnopłat o konstrukcji metalowej, wyposażony w silnik Lycoming O-290G o mocy do 200 KM (149 kW) produkcyjnie przeznaczony jako jednostka zasilania naziemnego (GPU). Samolot był produkowany w wersji do samodzielnego złożenia. Maksymalna prędkość to 340 km/h (182 kt).

Natomiast za sterami jego zasiądzie 28-letni Johan Gustaffson. Szwed, który mając 19 lat zdobył Mistrzostwo Świata w Akrobacji Szybowcowej w klasie Advanvce i powtórzył ten wynik jeszcze raz 3 lata później. Wielokrotny Mistrz Szwecji i Skandynawii.

Znany na świecie z występów z pirotechniką w pokazach dziennych i nocnych.



Presidential Team ANBO – litewski zespół akrobacyjny
Grupa 4 pilotów i 4 samolotów akrobacyjnych Jak-50/52 przylatujących do nas z Litwy.

Jak 52 i 50 to radzieckie, akrobacyjne samoloty szkoleniowe. Produkowane od 1975 roku aż do dzisiaj.

Główna różnica między nimi to ilość miejsc. Jak-50 to konstrukcja jednoosobowa podczas gdy w Jaku-52 jest miejsce dla dwóch osób. Jak 50 to konstrukcja z kółkiem ogonowym podczas gdy Jak 52 jest wyposażony w podwozie z kółkiem nosowym.

Z ciekawostek:
- samolot służący Radzieckiemu Narodowemu Zespołowi Akrobacyjnemu był zazwyczaj złomowany po 50 godzinach lotu z powodu bardzo intensywnych obciążeń jakie narażały płatowiec podczas tych akrobacji.
- jednym z pilotów ANBO jest były premier i prezydent Litwy – Rolandas Paksas.
- Moc generowana przez ich silniki to razem ponad 1’000 KM.



Wodnosamolot Glasair Sportsman – ze Szwecji, tylko u nas
Glasair Sportsman 2+2 to czteroosobowa wersja mniejszego samolotu Glastar. Samolot dostarczany jest jako zestaw do samodzielnego montażu a producent prowadzi program „Dwa tygodnie do kołowania”, w którym oferuje wsparcie przy montażu pozwalające na złożenie samolotu w dwa tygodnie.

Samolot jest łatwo rekonfigurowalny z wersji wodnosamolotu na samolot lądowy czy na oponach typu „tundra”. Istnieje nawet możliwość zmiany podwozia z trójkołowego z przednim kołem na trójkołowe z kółkiem ogonowym, co zajmuje według producenta mniej niż godzinę. Również skrzydła samolotu są składane tak by ułatwić jego przechowywanie lub transport.

Kadłub wykonany z wł&´kna węglowego a jako silnik mamy do wyboru jednostkę 180 lub 210 konną osiągając maksymalną prędkość 269 km/h.

Przyleci by się przed Państwem zaprezentować ze Szwecji.



VL3 Evolution – klasyczny design, samolot jednopłatowy, o płacie umocowanym u dołu kadłuba (dolnopłat), jednosilnikowy, ultralekki samolot, produkowany z podwoziem stałym lub chowanym. Siedzenia pilota obok siebie. Osiągający prędkość maksymalną ok. 300 km/h i odznaczający się przede wszystkim przyciągającym uwagę, nadającym dodatkowej dynamiczności designem.

Jest to konstrukcja, która na polskim niebie pojawiła się stosunkowo niedawno, jednak w Europie jest to bardzo popularny samolot. We Francji, Belgii i Niemczech lata już ponad 200 takich samolotów.

Prezentowany podczas Mazury AirShow będzie pierwszy w Polsce egzemplarz latający na polskich znakach (SP-SVLE).

SP-SVLE jest to samolot prezentacyjny polskiego przedstawiciela samolotów VL3 w Polsce – firmy SKYDREAM z Bielska-Białej.
To wyjątkowe VL3 wyposażone jest między innymi w chowane podwozie, przestawne śmigło, nowoczesną awionikę Garmin oraz wyposażenie do lotów nocnych VFR.

W Giżycku samolot będzie demonstrować swoje walory pilotażowe, ujawniające możliwości tego wyjątkowego samolotu. Na lotnisku w Kętrzynie VL3, dla zainteresowanych, samolot będzie dostępny do lotów demonstracyjnych.



Grupa Pioneer Polska – tylko u nas
Trio samolotów Alpi Pioneer. Traktowane trochę przez nas jako dziecko Mazury AirShow bo to po raz pierwszy w 2016 roku trzech pilotów latających na włoskich samolotach Alpi Pioneer zawiązało na naszą imprezę zespół pokazowy.

W tym roku ponownie przed Państwem na dwóch samolotach jako skrzydłowych – Alpi Pioneer 300 oraz prowadzącym Alpi Pioneer 400. To nowoczesne i bardzo szybkie konstrukcje osiągające prędkość bliską 300 km/h a przy tym dość wygodne.



Wiatrakowiec
WIATRAKOWIEC – a właściwie WIROWIEC &‐ bo taką nazwę ten statek powietrzny otrzymał w Polsce w latach przedwojennych – to maszyna w klasie ultralekkiej do kt&´rej pilotowania wystarczy świadectwo kwalifikacji z uprawnieniem UAG(L).





HH-60 Black Hawk - tylko na MAS
Sikorsky UH-60 Black Hawk to średni, wielozadaniowy amerykański śmigłowiec transportowy i wsparcia piechoty, fabrycznie oznaczany jako S-70. Bezpośredni następca również kultowego UH-1 Huey a powstały na bazie transportowych S-61 i S-65, oraz bojowego S-67 i jest wynikiem amerykańskiego programu wojskowego UTTAS [Utility Tactical Transport Aircraft System] – system taktycznego transportu powietrznego. Założeniem programu była budowa śmigłowca o znacznie lepszych parametrach lotnych, niższych kosztach utrzymania i większej przeżywalności na polu walki.

Pierwszy oblot miał miejsce 17 października 1974. Od wiosny 1976 testowanie rozpoczęło wojsko. Jedną z ciekawostek jest, że podczas testów wydarzył się wypadek śmigłowca YUH-60A, który spadł na zalesiony teren niedaleko Fort Campbell, w stanie Kentucky. Maszyna wykazała się doskonałą wytrzymałością, gdyż po wymianie zniszczonych łopat wirnika głównego wystartowała i o własnych siłach doleciała do bazy, gdzie poddano ją tylko drobnym naprawom.

Jednostki napędowe charakteryzują się między innymi tym, że mogą pracować przez 30 minut przy całkowitym braku smarowania. Zarówno wirnik główny, jak i ogonowy posiadają po cztery łopaty zdolne wytrzymać trafienie pociskiem kalibru 23 mm. Łopaty wirnika głównego wykonano z tytanu, pokrytego włóknem szklanym i wypełnionych kompozytem o strukturze plastra miodu. Krawędzie natarcia wykonano z niklu. Wirnik ogonowy zbudowany z grafitowo-epoksydowych materiałów kompozytowych został zainstalowany pod kątem 20 stopni do pionu po prawej stronie płetwy ogonowej, tuż nad statecznikiem poziomym. Łopaty wirnika głównego mogą być ręcznie złożone wzdłuż kadłuba. Dzięki czemu mieści się on na przykład w przestrzeni ładunkowej samolotu transportowego Lockheed C-130 Hercules.

W przestrzeni ładunkowej Black Hawka może się zmieścić 11 żołnierzy z pełnym wyposażeniem, ale możliwe jest przewiezienie 20 osób. Na znajdującym się pod kadłubem maszyny haku można podwiesić ładunek o masie 3630 kilogramów i może to być haubica M102 kalibru 105 mm z zapasem 30 sztuk amunicji, lub samochód terenowy Humvee.

Fotele wszystkich członków załogi są opancerzone.

W celu zwiększenia przeżywalności śmigłowca na polu walki, zastosowano rozpraszacze spalin, które zmniejszają prawdopodobieństwo trafienia pociskami naprowadzającymi się na źródło ciepła, oraz wyrzutniki pułapek termicznych i pasków folii aluminiowej zakłócających systemy naprowadzania pocisków rakietowych. Dodatkowo nad kabiną pilotów i na goleniach podwozia głównego zainstalowano urządzenia do przecinania kabli.

Od końca 2018 roku Black Hawki służą w polskiej Policji.

16 marca 2007 – wytwórnia Sikorsky Aircraft Corporation nabyła zakłady PZL Mielec z zamiarem rozpoczęcia produkcji międzynarodowej wersji śmigłowca S-70i Black Hawk. Montaż pierwszego kompletnego śmigłowca rozpoczęto 17 sierpnia 2009, a 15 marca 2010 miała miejsce oficjalna prezentacja maszyny.

S-70i nie jest certyfikowany na rynek cywilny, ale odmianą UH-60M Black Hawk oferowaną na eksport. Na naszych pokazach będziemy mieli okazję oglądać wersję HH-60M – wersja z wyposażeniem do misji medycznych.

Dane podstawowe
Państwo produkcji Stany Zjednoczone
Projekt Sikorsky Aircraft Corporation 
Producent Sikorsky Aircraft Corporation (1974-)
Typ śmigłowiec wielozadaniowy
Konstrukcja półskorupowa, całkowicie metalowa
Załoga 2-3 osób (dwóch pilotów i mechanik pełniący jednocześnie rolę strzelca pokładow style=p Śmigłowiec szturmowy amerykańskiej armii, w konfiguracji siedzeń tandem (jeden pilot za drugim) przeznaczony do zwalczania broni pancernej i wspierania oddziałów lądowych. Bezpośredni następca kultowego Bell AH01 Cobra. Został opracowany w latach 1972-1976 przez Hughes Helicopters, przejęty następnie przez McDonnell Douglas. Pierwszego oblotu dokonano w 1975 r. ale sam kontrakt na produkcję został podpisany dopiero w 1982 r. a pierwszy egzemplarz zszedł z linii produkcyjnej w 1983 r. font size=Verdana´ego)

  Historia
Data oblotu 17 października 1974
Egzemplarze ponad 4’000 szt

  Dane techniczne
Napęd 2 silniki turbowałowe General Electric T700-700
Moc 2 × 1’890 KM (2 × 1’410 kW)

  Wymiary
Rozpiętość (dysku) 16,36 m
Długość 19,76 m
Długość kadłuba 15,26 m
Wysokość 5,13 m
Powierzchnia nośna 168,11 m²

  Masa
Własna 4’819 kg
Startowa 11’113 kg

  Osiągi
Prędkość maks. 295 km/h (160 kn)
Prędkość przelotowa 278 km/h (150 kn)
Prędkość wznoszenia 4,5 m/s (14.8 ft/s)
Pułap 5’790 m (19’000 feet)
Zasięg walki 592 km (320 Nm)
Zasięg lotu 2’200 km (1’380 Nm)

Uzbrojenie
Działka: 2*M240 7,62 mm, 2*M134 7,62, 2*GAU-19
Rakiety: Hydra 70 niekierowane w tubie 7 lub 19 szt.
Pociski: do 4 szt AGM-114 Hellfire (laserowo naprowadzane ziemia-powietrze) lub 8 szt. AIM 92 Stinger (naprowadzany ciepłem powietrze-powietrze)
Bomby: VOLCANO

Koszt
W zależności do wersji 20-25 mln USD






SeaMaxx – brazylijczyk tym razem prosto z Francji choć pilot jest Polakiem. Ten typ samolotu gościł już i nas na pokazach. Poprzednio przyleciał w grupie Seamaxxow z Włoch.

SeaMaxx 22 jest pierwszym na świecie ultralekkim wodnosamolotem zaprojektowanym w Brazylii przez Miguela Rosario w 1999 r. Został skonstruowany jednocześnie dla przyjemności latania jak i dla cel&´w dalekich podróży.
Silna, lekka konstrukcja tego wodnosamolotu pozwala na start i lądowanie na małych przestrzeniach w pobliżu jachtu na jeziorze, rzece lub plaży. Jedno z najważniejszych cech SeaMaxa jest łatwość złożenia skrzydeł bez odłączania jakichkolwiek sterowań. W tej konfiguracji można holować go na przyczepie, jak zwykłą łódź.

Cały proces składania może obsłużyć jedna osoba bez narzędzi, bez wysiłku i w czasie nie dłuższym niż 10 minut.
Jego aerodynamika umożliwia osiąganie prędkości przelotowej 85 węzłów.

Czterosuwowy silnik o mocy 100 KM wykorzystujący b Team ANBO W tym roku ponownie przed Państwem na dw face=leftenzynę bezołowiową potrafi zadowolić się przy prędkości przelotowej 160 kilometrów na godzinę zaledwie 16 litrami paliwa.



Dynali H3
Pierwszy certyfikowany śmigłowiec ultralekki w polskiej ewidencji. Belgijska konstrukcja i produkcja, przetestowana w polskim Instytucie Lotnictwa.

Waga suchego to tylko 285 kg. Dwuosobowy, napędzany lotniczym silnikiem Rotax na paliwo samochodowe. Spala ok 20 litrów na godzinę a prędkość przelotowa to 140km/h.

Nie wymaga licencji pilota śmigłowca a wystarczy świadectwo kwalifikacji które jest prostsze do uzyskania i kosztuje 1/3 ceny licencji. Orientacyjna cena nowego to 120 tys Euro.

photo Roman Peczka / Przeglad Lotniczy Aviation Revue



SGP SkyMagic
Skoki spadochronowe są ich największą pasją, której oddają się od dawna. Każdy z nich ma duże doświadczenie w skokach spadochronowych. Umiejętności indywidualne postanowili wykorzystać z zespole. Kilka lat temu zaczęli specjalizować się w tzw. kanpach czyli lataniu i akrobacji na otwartych czaszach spadochronów. Konkurencji trudnej – wymagającej zespołowej precyzji i wyobraźni – ale bardzo efektownej dla publiczności obserwującej to z ziemi.

Jako grupa pokazowa Sky Magic zadebiutowali w 2012 roku. Pokazali perfekcyjne figury i precyzję grupowego lotu na otwartych czaszach. Flagi, długie efektowne szarfy oraz dymy wzmocniły emocje tego występu. Podczas bardzo intensywnych treningów doskonalą swoje umiejętności i wzbogacają program o nowe elementy.

W spadochroniarstwie pogoda ma szczególne znaczenie i dlatego grupa Sky Magic ma różne warianty pokazu zawsze uwzględniające warunki pogody i terenu. Zawsze efektownie, ale przede wszystkim bezpiecznie – to jest ich przesłanie.

Skład grupy w tym roku stanowią: Jacek Brzeziński, Andrzej Dziobal, Sebastian Ryżko. Kierownikiem skoków będzie Janusz Białowąs a jego zastępcą Tomasz Gryz.

W 2013 roku wystąpili pierwszy raz na Mazury Air Show. Od razu zapowiedzieli, że chcieliby tu wrócić, ze względu na fantastyczną atmosferę tej imprezy. I wracają co roku do dziś.

A tak podczas Mazury Air Show oglądają Was ze swojej „canapy”.





Śmigłowiec Schweizer 300 tylko u nas
Kojarzycie ten moment, kiedy patrząc na przelatujący samolot nie macie zielonego pojęcia, jak się nazywa? No to się nie przejmujcie, bo niektórzy, nawet bardzo doświadczeni piloci a nawet znawcy lotnictwa miewają to samo.

Powyżej na zdjęciu… no my akurat wiemy, co to jest bo nam powiedziano. Ale, nawet gdyby to nie było zdjęcie pod słońce, to to mógłby być:
- Hughes 269
- YHO-2
- TH-55 Osage
- Hughes 300
- Schweizer Hughes 300C
- Schweizer 300C
- Sikorsky S-300C

Skąd to niezdecydowanie? Skrócona wersja historii:
Śmigłowiec został zaprojektowany w 1955 r. przez Hughes Tool Company’s Aicraft Division (później Hughes Helicopters) jako Hughes 269. W latach 1957-58 powstała wersja dla armii amerykańskiej YHO-2 (5 maszyn), których ta jednak nie zakupiła za to zakupiła ich 792 sztuki w latach 1964-1967 za to pod nazwą TH-55A Osage. W 1964 r. Hughes wprowadził na rynek model 269B. W samej budowie minimalna zmiana ale w środku 3 miejsca do siedzenia. Zyskał on wtedy nazwę Hughes 300. W 1984 roku firmę przejęła amerykańska korporacja MCDonnell Douglas by za dwa lata śmigłowiec sprzedać firmie Schweizer Aircraft. Ten ostatni dokonał wielu, bo ponad 250 ale drobnych poprawek, bez większego wpływu na oryginalny projekt i uzyskała od FAA certyfikat typu jako Schweizer-Hughes 300C by wkrótce potem zmienić nazwę na Schweizer 300C. W 2004 r.firma Schweizer została kupiona przez amerykański koncern Sikorsky Aircraft, która zmieniła po raz kolejny nazwę na Sikorsky 300C a w 2009 roku na Sikorsky S-300C. A firma Sikorsky Aircraft została w lipcu 2015 r. zakupiona przez innego amerykańskiego giganta – Lockheed Martin, więc czekamy na kolejną nazwę.

Z innych ciekawostek, na samym początku swojej kariery, w 1964 roku, Hughes 269 (bo tak się wtedy akurat nazywał) ustanowił rekord wytrzymałości – 101 godzin nieprzerwalnie w powietrzu. Oczywiście na tyle by mu paliwa nie starczyło, nawet gdyby latał tylko „z górki” więc co jakiś czas musiał tankować. Robił w zawisie nad samą ziemią. Ale ponieważ nikomu się nie chciało tak długo patrzeć z uwagą na śmigłowiec a i chyba nie było wystarczającego zaufania do pilotów, przywiązano mu od spodu płóz… jajka. Aby rejestrowały każde kończące p4#8211; licencyjna wersja AH-64D z kilkoma ulepszeniami.br /br /#8211; 101 godzin nieprzerwalnie w powietrzu. Oczywiście na tyle by mu C-130 align= /pem paliwa nie starczyło, nawet gdyby latał tylko róbę bicia rekordu dotknięcie ziemi.

Hughes 269, pomimo wstępnych niepowodzeń z wprowadzeniem do amerykańskiej armii (patrz. YHU-2), stał się ostatecznie jednym z najbardziej rozpowszechnionych śmigłowców szkoleniowych na świecie. W USA istnieją szkoły lotnicze, które posiadają ich po sto i więcej sztuk.

Jako jednostka bardzo zwrotna wykorzystywana jest do nagrywania ujęć filmowych, obserwacji terenu czy patrolowania policyjnego.

W Australii natomiast helikopter wykorzystuje się do zaganiania bydła. Tak, jak to robią na załączonym filmie, choć tu akurat są to śmigłowce Robinson.

Natomiast odwiedzający nas egzemplarz Schweizer 300 CBi o znakach SP-AYA jest jedynym takim w Polsce.
Pilotował go będzie Andrzej Szyszkowski.



W3 Sokół i 2. Grupa Poszukiwawczo Ratownicza z Mińska Mazowieckiego - wojskowa jednostka Sił Powietrznych Polski przeznaczona do prowadzenia akcji w systemie narodowego ratownictwa lotniczego.

W roku 2013 2. GPR miała swój debiut na Mazury AirShow. Zaprezentowała wraz z Mazurskim Wodnym Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym pokaz akcji ratownictwa wodnego z wykorzystaniem technik linowych na wielozadaniowym śmigłowcu W-3 Sokół konstrukcji i produkcji PZL Świdnik. Swoim dynamicznym pokazem zachwycili publiczność a i im chyba nasza impreza przypadła do gustu.

- kpt. Mariusz SZANTER – I pilot
- por. Michał JAŚKIEWICZ – II pilot

Wspierać ich będą:
- Technik pokładowy – st. chor. Zbigniew Kokoszka
- Ratownik Medyczny – chor. Adam Kowalczyk
- Ratownik pokładowy – chor. Krzysztof Szczurowski
- Pozorant – plut. Michał Garbiec



Piper Super Cub ze Szwajcarii
W tym roku będziemy mieli okazję gościć jeszcze jednego Pipera PA-18-150. Tym razem ze Szwajcarii. Tego amerykańskiej produkcji samolotu w Europie nie ma już nazbyt wiele sztuk w kondycji zdatnej do lotu a w wersji na pływakach, jak się można domyślać, to ostatnie sztuki. Tym bardziej jesteśmy dumni, że będziemy mogli go Państwu zaprezentować.



MI-24 „Latający Czołg”
Na Mazury AirShow przybędą z 49. Bazy Lotniczej w Pruszczu Gdańskim 2 ciężkie, transportowo-bojowe MI-24. To radzieckie śmigłowce – ikony pola walki, jedne z najpotężniejszych na świecie, które pomimo ich produkcji od roku 1970 nie doczekały się swojego odpowiednika w armiach państw zachodnich. Maksymalna masa startowa takiej maszyny przekracza 11 ton. Wyposażona w dwa silniki turbinowe o mocy 2’200 KM każdy potrafiące rozpędzić tego kolosa do prędkości 335 km/h. Na potrzeby ich apetytu dysponują zbiornikami paliwa pojemności 2’130 l.

Ale to nie ze względu na te imponujące dane techniczne a z powodu robiącego jeszcze większe uzbrojenie noszą zasłużony przydomek „Latający Czołg”.

Obie maszyny będą się prezentowane na wystawie statycznej na lotnisku Kętrzyn Wilamowo a jedna z nich będzie również prezentowała nad jeziorem Niegocin, z jaką zgrabnością i zwinnością te ogromne ważki potrafią się poruszać.



ATRAKCJE - redaguje Jakub Fajfer





strona główna dla pilota kalendarz imprez biuro prasowe kontakt